|
Inicio - Historia -
Orixe do topónimo
Orixe do topónimo
Que Pontedeume debe o seu nome ao río que o viu nacer, é dabondo sabido. Pero aínda así convén puntualizar algúns datos recabados achega das posibles denominaciones da Vila.
 Dous nomes, ambos anteriores á presenza romana en Galicia, coñécenselle ao río que hoxe chamamos Eume. O primeiro destes nomes é o de Ume. Aínda que ata o século XVII non aparecese ningún documento respecto diso, a dedución fai pensar que así foi, polo que deriva nesta composición: Ponte de Ume. A comparación lingüística con outros hidrónimos de Galicia e a zona de Portugal, leva a estas deducións. Estes nomes compostos produciron á súa vez a alteración do topónimo Ume en Eume, ao dar pé a unha falta de interpretación da -e- final da preposición -d'e- como elemento inicial do nome do río: -d'eUme-... e-Ume... Eume.
Un segundo nome pre-latino que recibiu o río, ou quizá tan só o último tramo do seu percorrido ou o mesmo estuario que forma ao desembocar na ría, foi, sen ningunha dúbida, o de Anaris.
Pontumio
 As noticias cristiás do reino de Asturias sobre unha batalla gañada aos árabes polo rei D. Fruela I, nun suposto lugar de Pontumio, intentáronse utilizar para ubicar este lugar a beiras do Eume, ou nas inmediaciones do que hoxe é Pontedeume.
Os historiadores desbotan esta posibilidade, dando case por segura a de que dito enclave situaríase a beiras do río Umia, en Pontevedra. Ata hai quen o sitúa en Beja -Portugal - e outros entre o Miño e o Douro.
Ponte-Demo (lenda)
Fai moitísimos anos viviu nestas terras unha fermosa moza que posuía inmensas riquezas e todos os terreos que hai dunha e outra beira do río Eume. Un día quixo visitar as súas facendas da ribeira oposta e atravesou o río, que entón era moi pouco caudaloso, nunha lixeira embarcación.
Detívose tanto tempo na outra beira que cando volveu buscar a súa batel para regresar ao castelo, atopouse coa inesperada sorpresa de que o río crecera enormemente e estaba convertido nun brazo de mar, tal e como é hoxe. A barca e os dous homes que nela quedaron foran arrastrados pola corrente. Isto irritou bastante á nova dama que precisaba volver de inmediato ao seu castelo, pois asuntos urxentes a requerían alí. Maldixo a súa sorte, pero ao pouco intre apareceu ao seu lado, discretamente, un mozo ben vestido que falaba de moi bos xeitos. Este brindoulle a oportunidade de atravesar fácilmente o río sen pedirlle á dama outro favor que o de marcar co seu selo un pergamiño que o mozo portaba enrolado na súa man.
 A ofuscación desesperada do mozo, no seu desexo por chegar canto antes ao seu castelo, impulsouna a rubricar o pergamino sen deterse no seu contido. Ao pronto apareceu ante os seus ollos a ponte que hoxe atravesa ríaa, envolta nunha diabólica fumareda. O cheiro a azufre apestou a comarca durante varios días.
Ó mozo non se lle volveu a ver ata un par de anos despois, que chamando ás portas do castelo da dama solicitou unha audiencia con ela. Entón requeríulle que cumprise co que pactaran e selado no pergamiño, en virtude do cal a impaciente nova dama obrigábase a entregarlle a súa alma. Esta era a recompensa que o mozo requería. Pero o mozo non era máis que unha imaxe ficticia trala cal escondíase o diaño.
Para cumprir o pactado levou á Señora á parte máis elevada da ponte e ordenoulle que se arroxase ás frías augas do río. Angustiada, a dama pediu protección ao Espírito Santo e o diaño viuse obrigado a abandonar á súa presa, desaparecendo para sempre.
No lugar destes feitos a nobre dama mandou construír unha capela e, desde entón, á ponte chamárono Ponte do Demo, que quere dicir Ponte do diaño, e así foi derivando en Ponte-demo... Ponte-deume...
< Voltar
atrás ^
Ir arriba
|
